75 JAAR ORLY.

Op 1 september 1950, gelijktijdig met de start van het schooljaar, wordt binnen de muren van de Vrije Technische School een basketbalclub opgericht. De club wordt VTS genoemd, naar de school waar ze haar thuishaven heeft. Onder stamnummer 0570 speelt haar herenploeg al snel in de provinciale competitie. De trainer is een oude bekende van Excelsior, Roger Nelles. En dat is geen toeval.
Het basketbal van Excelsior op het Kolonel Dusartplein trekt in 1948-1949 veel kijklustigen, zo ook Frans Vandevenne die in de buurt woont. Hij is leraar economie op de Vrije Technische School en vanuit zijn enthousiasme spoort hij enkele medeleerkrachten aan om te gaan kijken op het Dusartplein. Ook zij geraken in de ban van de sport en samen nemen ze het initiatief om de sport te introduceren op school, kwestie van de leerlingen zinvol te begeleiden tijdens hun vrije uren. Ze contacteren de secretaris van Excelsior, Leopold Spee, om het nodige advies in te winnen. Hij is meteen bereid om te helpen en tijdens de zomervakantie van 1949 worden de eerste voorbereidingen getroffen: een basketbalveld wordt uitgelijnd op de speelplaats, de smederij o.l.v. René Nijs (de latere voorzitter) zorgt voor moderne basketstanden en het economaat van Frans Vandevenne levert de eerste ballen, truien, chrono’s en ander klein materiaal aan. Voor de verdere opstart kan de club rekenen op de hulp van Leopold Spee en Roger Nelles van Excelsior.
Om toch wat geregelde wedstrijden te kunnen spelen – nog geen competitie werd op 1-9-49 de aansluiting bij de Koninklijke Belgische Basketbalbond gevraagd en dit als aanklevende vereniging, die enkel vriendschappelijke basketwedstrijden wenste te spelen. Dit verzoek werd gunstig onthaald en het stamnummer 0570 werd voorbehouden. Voor de werking en het opstarten kon de nieuwe club rekenen op de hulp van Leopold Spee voor administratie, reglementen en statuten. Philip Moureou en Roger Nelles zorgden voor het spelconcept.
Dat eerste aanloopjaar viel mee en dat was voldoende om op 01-09-1950 de aansluiting als werkende club aan te vragen. Op 8 september was VTS Hasselt officieel een competitieclub bij de KBBB. De clubkleuren waren rood-wit, het terrein lag in de Kleine Breemstraat en de volgende bestuursleden stonden aan de wieg:
- voorzitter Jan Walraven (na korte tijd opgevolgd door René Nijs)
- ondervoorzitter René Nijs
- secretaris Frans Vandevenne
- schatbewaarder René Roggen
- trainer Roger Nelles
Wat toen begon als een schoolploeg… werd de start van iets groots. 💙❤️

Na de officiële aansluiting bij de Belgische Basketbalbond in 1950 begint voor VTS Hasselt een periode van snelle groei.
Wat startte als een schoolploeg, groeit uit tot een echte competitieclub. Met veel inzet, beperkte middelen maar een enorme passie wordt week na week gebouwd aan een stevig team.
In die beginjaren bestond er in Limburg nog geen eerste provinciale reeks. De hoogste afdeling was tweede provinciale, maar bij een kampioenstitel kon men promoveren naar de overgangsklasse — het niveau dat we vandaag kennen als vierde nationale.
Na enkele leerjaren is het raak.
In het seizoen 1955-1956 behaalt VTS haar allereerste kampioenstitel. Een mijlpaal voor de jonge club, die daarmee meteen de stap zet naar nationaal basketbal.
Die overstap blijkt echter geen evidentie. Het niveau ligt hoger, de tegenstand is sterker en VTS moet zich aanpassen. Het eerste seizoen verloopt moeilijk en de club zakt opnieuw naar provinciale.
Maar opgeven staat niet in het woordenboek van VTS.
In 1958 wordt een belangrijke beslissing genomen: de club haalt de ervaren trainer John Loridon naar Hasselt. Met nieuwe inzichten, structuur en ambitie wordt opnieuw gebouwd aan een competitieve ploeg.
Met succes.
VTS slaagt erin opnieuw de promotie naar vierde nationale af te dwingen en kan zich ditmaal wél handhaven. Dankzij gerichte versterkingen en een hechte ploeg groeit de club uit tot één van de sterkste teams van Limburg.
Na Eburonen Tongeren wordt VTS beschouwd als de tweede kracht in de regio.
Naast de reguliere competitie zet VTS ook meteen in op een sterke jeugdwerking. Al snel krijgt de club daar concurrentie van Runxter BB. De twee Hasseltse clubs staan meermaals tegenover elkaar in alle jeugdreeksen en strijden tussen de Eburonen en Ambiorix uit Tongeren voor de titels.
🔥 Wat begon als een schoolinitiatief, groeit in minder dan tien jaar uit tot een gevestigde waarde in het Belgische basketbal.

Na de stevige fundamenten van de jaren ’50 groeit de club uit tot een vaste waarde in vierde nationale. Niet zomaar een deelnemer, maar een ploeg die elk seizoen meespeelt aan de top.
VTS speelt aanvankelijk in rood-wit, maar in 1952 schakelt het bestuur over naar rood-geel. In 1964 kiest de club vervolgens voor blauw-rood, maar dan blijkt rood de hoofdkleur te zijn van Runxter BB en gaat VTS voor koningsblauw met rode bies.
Het seizoen 1960-1961 wordt een absoluut hoogtepunt. VTS komt bijzonder dicht bij promotie naar derde klasse, maar grijpt er uiteindelijk net naast. Het verschil is miniem… maar het toont vooral hoe sterk de ploeg op dat moment is.
En dat is geen toeval.
De club beschikt over een hechte kern, aangevuld met gerichte versterkingen en gedragen door een sterk bestuur. Week na week wordt er gepresteerd op een niveau dat respect afdwingt, zowel binnen als buiten Limburg.
Zeven seizoenen lang speelt VTS een prominente rol in vierde nationale. Als eerste Limburgse basketbalclub bereikte men in 1960 de kwartfinale van de Beker van België.
De club wordt een begrip in het Limburgse basketbal en staat bekend om haar inzet, discipline en teamgeest.
Maar zoals in elke sportcyclus, blijven veranderingen niet uit.
In 1967 stopt voorzitter René Nijs, één van de grondleggers van de club en een drijvende kracht achter het succes. Zijn vertrek laat zich voelen.
Niet veel later volgt een sportieve terugval en een degradatie.
In 1968 degradeerde men terug naar 1ste provinciaal. Alexis Dupont volgde Rene Nijs op als voorzitter. E.H. Vandermeulen, leraar aan de school en op dat ogenblik secretaris vond dat er geen seniorenploeg moest zijn. Anton Reygel vond dat maar niks en hij besloot in 1968 om met de club te verhuizen. Hij kreeg steun van de toenmalige kapelaan EH Jozef Goossens en van mensen die deel uitmaakten van het bestuur van de vzw Sint Kristoffel. Ondermeer Jean Beulen, Florent Willems, Valére Claes en Jos Stas. Er werd naar een oplossing gezocht. En die kwam er. EH Jozef Goossens wist iedereen te overtuigen om het ‘t Kerpke aan te kopen.
Van 1950 tot 1969 speelt VTS op de sportterreinen van de school in de Kleine Breemstraat. Een verschil in visie tussen de school en het clubbestuur leidt echter tot een verhuis van de club naar het plein het” Kerpke” achter de Heilig Hartkerk.
Toch sluit VTS deze periode niet af zonder een laatste wapenfeit.
In het voorjaar van 1970 behaalt de club nog één keer de titel.
🏀 Het einde van een tijdperk… maar tegelijk het begin van iets nieuws.

Een woning verscholen achter een gebouw in de Lazarijstraat en toegankelijk langs een smal paadje. De woning was eigendom van de familie Carpentier, er was een grote tuin aan. In de tuin werd een speelveld aangelegd met tegels die men ging halen op het stort. Ze waren afkomstig van stoepen die men ergens had opgebroken. EH J. Goossens kende altijd wel ergens iemand om een klusje te doen, ondermeer Jef Jans (vader van Luc Saffloer) zorgde voor een mooie omheining en Andre Vanloffelt voor de elektriciteit. Men maakte ook een toegang langs achter. Aanvankelijk een aardeweg die men later asfalteerde en er kwam een ruime parking. Samen met de scouts vond de club hier een nieuw onderkomen. Al spoedig werd er bijgebouwd, er kwamen douches en een kantine. Het grootste probleem waren de financiën. De financiële steun van de school viel weg en men moest op zoek naar geld.
En bij die nieuwe start hoort ook een nieuwe naam.
In 1970 wordt VTS officieel omgedoopt tot Orly.
Anton Reygel wist de uitbater, Danny Hoefnagels, van café het Kelderke te overtuigen om hem te steunen. Toevallig werd het café gemoderniseerd en men kreeg wat tafels en stoelen, barkrukken en een frigo. Op 26 oktober 1970 werd de club een vzw, met als voorzitter Danny Hoefnagels ondertussen uitbater van ’t Kelderke en de King George.
De naam is geen toeval.
Voorzitter Danny Hoefnagels, eigenaar van café “Orly-bar” (Het Kelderke) in de Lombaardstraat. Het bestuur kiest bewust voor deze naam — één van de eerste voorbeelden van een sponsornaam in het Belgische basketbal.
🏀 VTS wordt Orly… en dat blijft zo tot vandaag.
Het vertrek van Orly wil echter niet zeggen dat er in haar oude thuishaven, de Vrije Technische School, geen enthousiasme voor het basket meer is. Al snel wordt er in de school een nieuw team opgericht, de jeugdclub Technisch Instituut Heilig Hart (TIHH) Hasselt. Deze club draait enkel in de jeugdreeksen mee en later in de scholencompetitie. Eens ze oud genoeg zijn, kunnen de jeugdspelers van TIHH de overstap naar de seniors van Orly maken.
Op het Kerpke beleeft Orly gouden jaren. In 1970 promoveert de club voor een eerste maal naar vierde nationale, om daar vervolgens vier seizoenen goed stand te houden. In 1976 na twee seizoenen in eerste provinciale, speelt de club opnieuw kampioen. Die nieuwe kampioenstitel is echter niet zonder gevolgen. De club moet nu verplicht op zoek naar alweer een nieuw onderkomen. Van teams in nationale competitie wordt namelijk verwacht dat ze in een echte sporthal spelen. Orly verhuist daarom in 1976 naar de sporthal van Runkst. Lang zal de club er niet blijven. Het daaropvolgende seizoen zakt de club opnieuw naar eerste provinciale. Ze neemt daarop haar intrek in een luchtdrukhal achter de terreinen van Sporting Hasselt en speelt de komende zestien seizoenen in eerste provinciale.
In de jaren ’70 speelt Orly:
👉 5 seizoenen in vierde nationale
👉 5 seizoenen in eerste provinciale
De club zoekt opnieuw haar plaats en identiteit in een veranderende omgeving.
Een belangrijke figuur die in deze periode steeds meer op de voorgrond treedt, is Anton Reygel. Eerst als speler, later als trainer en bestuurder groeit hij uit tot één van de sleutelfiguren binnen Orly — een naam die tot op vandaag verbonden blijft met de club.
Naast het sportieve blijft ook het clubleven centraal staan. Het Kerpke wordt een plek waar niet alleen gespeeld wordt, maar waar ook vriendschappen ontstaan en herinneringen worden gemaakt.
💙❤️ Een nieuwe naam, een nieuwe thuis… maar dezelfde passie voor basketbal.

In 1981 viert de club haar 30-jarig bestaan — een mooi moment van trots.
Maar achter die stabiliteit schuilt ook een harde realiteit: de grote prijzen blijven uit.
En dan slaat het noodlot toe.
Op 26 november 1983 wordt Orly zwaar getroffen. Tijdens een hevige najaarsstorm wordt de sporthal letterlijk opengereten. Een muur van een nabijgelegen gebouw stort in en doorboort de hal. De lucht ontsnapt uit de ballon… en plots is er geen sporthal meer.
🏀 Geen terrein. Geen thuis.
Van de ene dag op de andere moet Orly op zoek naar een oplossing.
De club verhuist en vindt uiteindelijk onderdak in Kuringen, opnieuw in een sportblaas. Het lijkt alsof de rust terugkeert…
Tot het ondenkbare gebeurt.
Exact negen jaar later — opnieuw op 26 november — slaat een nieuwe storm toe. En opnieuw wordt de sporthal vernield.
Twee keer hetzelfde drama. Twee keer alles opnieuw moeten opbouwen.
Maar Orly geeft niet op.
💪 Wat deze periode typeert, is niet alleen het sportieve verhaal, maar vooral de veerkracht van de club. Dankzij vrijwilligers, spelers
en supporters blijft Orly bestaan.
Geen excuses. Geen opgave. Alleen doorzetten.
💙❤ Dat is Orly.

De inspanningen van de jaren voordien beginnen hun vruchten af te werpen. Jong talent krijgt kansen en groeit door binnen de club. Dat resulteert in succes:
🏆 Limburgse titels
🏆 Bekers
🏀 sterke jeugdploegen die hun stempel drukken
Orly wordt opnieuw een club waar ontwikkeling centraal staat.
Maar ook deze periode kent haar uitdagingen.
In 1992 wordt de club opnieuw getroffen door een zware storm die de sporthal in Kuringen vernielt. Voor de tweede keer in minder dan tien jaar moet Orly zijn thuis achterlaten.
Sportief volgt er zelfs een dieptepunt: een degradatie naar tweede provinciale — voor het eerst in de clubgeschiedenis.
Maar opnieuw toont Orly haar karakter.
Met eigen jeugdspelers wordt er gebouwd aan een nieuwe ploeg. Stap voor stap groeit het team, tot de promotie opnieuw wordt afgedwongen na een beslissingswedstrijd.
Ook naast het veld verandert er veel. Nieuwe transferregels, stijgende kosten en meer concurrentie maken het moeilijker om ambities waar te maken.
Toch blijft Orly trouw aan haar identiteit:
een warme, financieel gezonde club die inzet op eigen mensen en een sterke jeugdwerking.
Op 22 januari 1990 werd er een jeugdbestuur opgericht met als eerste leden: Baerts Antoine, Smets Danny, Gillissen Jean-Lou, Hoogmartens Maurice,Mathijs Rene, Sorbron Jos, Swinnen Bo en Carlo Vaesen. In 1994 werd het ontbonden.
In deze periode behaalden onze jeugdploegen de mooiste resultaten. 1992 Miniemen provinciaal kampioen en de cadetten winnen de beker van Limburg – 1993 cadetten veroveren de Beker van Limburg en de cadetten en de juniors worden kampioen – 1995 miniemen winnen de beker van Limburg.
Een aantal jongeren probeerden in 1996 opnieuw een jeugdbestuur op te richten, Paraskevopoulos Aris, Dols Peter, Valvekens Sophie, Reygel Ronny en Anouk, Brijs Chris en Thys Anja. Ook dit bestuur stierf een stille dood. In 2000 probeerden enkele ouders het nogmaals, maar ook dit keer lukte het niet.
💙❤ 50 jaar na het ontstaan staat Orly er nog steeds.

In 1999 wordt opnieuw ingezet op damesbasketbal. Een seniorenploeg start in eerste provinciale en behaalt meteen een knappe zesde plaats onder leiding van trainer Aris Paraskevopoulos. Nadien nemen Luc Stuvers en Chris Brijs het roer over.
Het jaar 2000 wordt een bijzonder moment in de clubgeschiedenis.
👑 Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan krijgt Orly de titel “Koninklijke Basketbalclub Orly Hasselt”.
Een erkenning voor een halve eeuw inzet, passie en clubwerking.
Sportief blijven de uitdagingen echter groot.
In 2002 degraderen de dames naar 2de provinciale, om in 2003 terug te promoveren naar eerste provinciale. Men behaalde de 2de plaats. Na vier jaar met Anton Reygel als trainer behaalde men de titel in eerste provinciale met slechts één verloren wedstrijd.
Ook bij de Heren blijft het zoeken naar stabiliteit.
In 2002 zakt de A-ploeg naar 2de provinciale. Twee jaar later volgt opnieuw promotie naar eerste provinciale, maar het niveau blijkt te hoog en een nieuwe degradatie volgt.
Armand Rule nam het trainerschap terug voor zijn rekening. Het A-team was te zwak en in 2007 besloot men dan ook om met het A-team te stoppen en enkel verder te doen met de B-ploeg die dan het A- team werd. Met een sterke lichting jeugdspelers — waaronder Tom Groven, Kevin Triki en David De Vleeschauwer — wordt opnieuw gebouwd aan de toekomst.. Men besloot dan ook in 2009 met trainer Jos Jorissen deze in het A-team te integreren.
Bert Steegmans, Piccard Kris, Plehiers Dieter en Mike Manirafasha kwamen het team versterken. Door allerhande omstandigheden besloot Jorissen half seizoen om er mee te stoppen. Schoemans Mark nam de training over en uiteindelijk behaalde men een 2de plaats en mocht men promoveren naar 2de provinciaal.
Enkele ervaren spelers kwamen zich aanbieden, Cleeren Olivier ex-Orly speler, Bill Houben en Peter Moonen ex-Houthalen en Piccard Luc. De zoektocht naar een geschikte trainer verliep moeizaam. Dirk Debruyne voormalig trainer bij Peer, werd de nieuwe trainer.
De verwachtingen waren hoog maar blijkbaar verliep de onderlinge samenwerking niet zoals verwacht. Cleeren en trainer De Bruyne verlieten de club en Mark Schoemans nam opnieuw de training voor zijn rekening. Door het overschot aan spelers, Boelanders Ralf, Melotte Arno, Nuyts Thomas, Vos Jeroen en omdat Franky De Bruyne een jaartje bleef doortrainer met enkele Borly spelers (Thomas Steven, Vandersmissen Jan, Camps Wim, Beulen Koen,en Oben Michael) kon men de B-ploeg nieuw leven inblazen. David Vanlaer en Athanasiadis Michael kwamen de ploeg versterken.
Landelijke afdeling was voor de seniors-dames net iets te hoog. Men zakte dan ook in 2008 naar 1ste provinciale. De kern hield het voor bekeken en enkele speelsters zochten andere oorden op. Gelukkig kwamen enkele cadetten van Runkster over naar Orly. Met een fel afgeslankte ploeg zakte men in 2010 terug naar 2de provinciale.
💙❤️ Deze jaren tonen wat Orly echt is:
Een club die zich blijft heruitvinden,
die kansen geeft aan jeugd,
en die — ondanks alle uitdagingen — blijft bouwen aan haar toekomst.

Regelmatige trainerswissels maakten het niet makkelijker om stabiliteit te vinden.
Maar Orly zou Orly niet zijn zonder veerkracht.
In 2016 viert de club haar 65-jarig bestaan — als oudste basketbalclub van Limburg. Een mijlpaal die vooral getuigt van doorzettingsvermogen.
Vanaf 2017 wordt opnieuw gebouwd aan de toekomst. De A-ploeg speelt opnieuw in tweede provinciale en ook de jeugdwerking leeft terug op, met mooie resultaten op verschillende niveaus.
Datzelfde jaar ontstaat een bijzonder initiatief:
👉 Orly on Wheels
Wat begint als een idee groeit uit tot een volwaardige rolstoelbasketbalploeg. Negen jaar later staat het team in de finale van de Beker van Vlaanderen — een prachtig bewijs van inclusie en ambitie binnen de club.
Ook organisatorisch blijft Orly bewegen.
Helaas degradeert de A-ploeg, ze zullen vanaf 2018 in derde provinciale spelen.
Maar in 2020 neemt de club de jeugdwerking van Alken BBC over. Een nieuw jeugdbestuur brengt frisse energie en tal van activiteiten, al blijkt continuïteit een uitdaging. Toch blijft de basis overeind, gedragen door het hoofdbestuur en geëngageerde ouders.
Helaas moet Orly ook de Alverberg verlaten. Gedurende 69 jaar was Orly de basketbalclub van de Heilig Hartwijk, nu moeten ze gaan trainen in de sporthal GoNext, zodat HUBO Handbal, gefusioneerd met Tongeren, de Alverberg ter beschikking heeft. Orly blijft de thuiswedstrijden spelen in de Alverberg (als deze niet bezet is…).
Nu wordt de hele campuszone aan de GoNext autoluw, weer een domper voor Orly. Maar zoals steeds zal Orly dit ook weer overwinnen, da zit gewoon in hun DNA.
In 2024 volgt een nieuwe stap:
👉 ook de seniorenploeg van Alken wordt geïntegreerd binnen Orly
De club groeit opnieuw, met:
🏀 een A-ploeg in tweede provinciale (met eigen opgeleide spelers)
🏀 Orly B dat kampioen wordt in derde provinciale (2024-2025)
🏀 een C-ploeg in vierde provinciale
En vooral:
👉 een jeugdwerking die opnieuw mooie resultaten neerzet
💙❤️ 75 jaar Orly betekent misschien niet altijd de grootste trofeeën…
Maar wel:
✔️ stabiliteit
✔️ doorzettingsvermogen
✔️ een warme club waar generaties samenkomen
In een tijd waarin vele clubs verdwijnen of het moeilijk hebben, blijft Orly bestaan.
En dat maakt ons uniek.
🙏 Wil jij mee schrijven aan de volgende 25 jaar Orly?
Nieuwe vrijwilligers, helpende handen en jonge bestuursleden zijn meer dan welkom.
Samen bouwen we verder aan onze club.